Τεχνικές για καλύτερες αρχιτεκτονικές φωτογραφίες - ©NikosT - ©Photo-News.gr

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Τεχνικές για καλύτερες αρχιτεκτονικές φωτογραφίες


Τα εσωτερικά μεγαλοπρεπών και με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον ή παραδοσιακό χαρακτήρα κτηρίων, αποτελούν πρόκληση για το φωτογράφο. Οι τεχνικές δυσκολίες είναι αρκετές, αλλά όχι ανυπέρβλητες. Ένα ερώτημα που προκύπτει σχεδόν αυθόρμητα είναι με τι εξοπλισμό να δουλέψουμε εν όψει των περιορισμών χώρου και στησίματος.
Tο πρώτο μέλημα είναι η επιλογή εστιακής απόστασης του φακού. Έχοντας αποφασίσει τα όρια του κάδρου, ο φωτογράφος μπορεί να μετακινηθεί εμπρός πίσω αλλάζοντας την προοπτική και τις σχετικές αποστάσεις αντικειμένων στο εμπρός πλάνο και το φόντο. Τυχόν χρήση ευρυγώνιου θα τονίσει την προοπτική ενώ μεγαλύτερες εστιακές αποστάσεις δίνουν πιο ομαλό συσχετισμό εμπρός-πίσω επιπέδων αλλά και μικρότερη οπτική γωνία.
Άλλη μια απόφαση που πρέπει να πάρει ο φωτογράφος είναι κατά πόσον θα στήσει τη μηχανή στον οπτικό άξονα του κάδρου ή έκκεντρα. Αν προτιμηθεί στήσιμο εκτός άξονα, στη γωνία, τότε η συμμετρία της σύνθεσης θα θυσιαστεί, αλλά θα δοθεί μια δραματική διάσταση που εντυπωσιάζει. Σε αυτή την περίπτωση της λήψης υπό γωνία είναι καλό να πειραματιστούμε με φακούς διαφορετικών εστιακών αποστάσεων μέχρι να βρεθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Οι εσωτερικές λήψεις αποτελούν συμβιβασμό λόγω των περιορισμών τοποθέτησης της μηχανής αλλά και του περιεχομένου της σκηνής. Συνήθως ο φωτογράφος θέλει να δείξει το αναπαραστήσει πιστά το χώρο αλλά και να τον δείξει μεγάλο και αέρινο. Ο ευρυγώνιος έχει πολλά πλεονεκτήματα αλλά οι παραμορφώσεις καραδοκούν. Τότε το μέγεθος των αντικειμένων εμπρός πλάνου θα γίνει υπερβολικό και χώροι με μεγάλο μήκος θα φανούν χαώδεις. Σε ακραίες συνθήκες π.χ. τεράστιοι εσωτερικοί χώροι είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί και ο fishe?e full frame φακός με την τεράστια κάλυψη οπτικού πεδίου αν δεν ενοχλεί η σφαιρική παραμόρφωση.
Στην περίπτωση των στοιχείων που επαναλαμβάνονται π.χ. κολώνες εν σειρά, μια ακολουθία από ομοιόμορφα αντικείμενα π.χ. βάζα τοποθετημένα σε έδρανα, ίσως κατάλληλη επιλογή θα ήταν ένας κοντός τηλεφακός που θα συμπίεζε την προοπτική και θα έφερνε αυτά τα αντικείμενα πιο κοντά. Oι δύο αντιδιαμετρικές προσεγγίσεις, δίνουν πολύ ενδιαφέρουσα αντίθεση και αν μπουν δίπλα δίπλα προκαλούν ζωηρό ενδιαφέρον του παρατηρητή.
Το πρόβλημα στους εσωτερικούς χώρους είναι ο τεχνητός φωτισμός και οι περιορισμένες επιλογές τοποθέτησης της μηχανής.

Σύνθεση

Στους εσωτερικούς χώρους είναι σαφώς πεπερασμένες οι λύσεις και οι επιλογές στη σύνθεση αφού το περιεχόμενο είναι δεδομένο και οι θέσεις που μπορεί κανείς να στήσει την κάμερα όχι πολλές. Αντίθετα σε λήψεις αρχιτεκτονικών έργων από τον εξωτερικό χώρο ο φωτογράφος μπορεί να παίξει. Να γυρίσει γύρω γύρω το χώρο, να βρει την κατάλληλη γωνία, να αλλάξει το σημείο λήψης (από χαμηλά ή από ψηλότερα) κλπ.
Στο εσωτερικό λοιπόν επιβάλλεται η προσεκτική σύνθεση, όπως γενικά ισχύει στην αρχιτεκτονική φωτογραφία. Θα συμβουλεύαμε μάλιστα να γίνεται στη μεγάλη οθόνη της πλάτης και κατά προτίμηση αρθρωτή ώστε να παίζει το ρόλο waist level finder που είναι και ο αγαπημένος τρόπος δουλειάς για τους φίλους της αρχιτεκτονικής φωτογραφίας. Στη μεγάλη επιφάνεια του WLF ο φωτογράφος μπορεί να απεικονίσει με ακρίβεια όλα τα στοιχεία σύνθεσης, τη θέση των γραμμών, να υπολογίσει καλύτερα τις σχέσεις των μεγεθών κλπ. Ουσιαστι?ά να δει σε αξιοπρεπή μεγέθυνση το είδωλο που στο προσοφθάλμιο, είτε πενταπρισματικό είτε ηλεκτρονικό (ΕVF), φαίνεται μικρό και δεν μπορεί να αξιολογηθεί τόσο καλά. Δεν είναι τυχαίο ότι παλιότερα στην αρχιτεκτονική φωτογραφία χρησιμοποιούσαν field cameras δηλ. μηχανές μεγάλου φορμά με φύλλα (πλάκες) φιλμ όχι μόνον για την εξτρά ποιότητα αλλά και για την εξαιρετικά μεγάλη προαπεικόνιση στο μεγάλο θαμπόγυαλο του 4x5in. (10×12,5cm) ως 8x10in. (20x25cm).
Πολλά γράφονται για τους βασικούς κανόνες της σύνθεσης. Εννοείται ότι έχουν τη θέση τους και στην αρχιτεκτονική φωτογραφία εσωτερικών χώρων. Μάλιστα εφαρμόζονται με ειδική αυστηρότητα αφού στο αντικείμενο δε χωρούν πολλοί πειραματισμοί και αποκλίσεις. Η αρχιτεκτονική φωτογραφία τιμά και εφαρμόζει τις αρχές της φόρμας και του μοτίβου, τους αυστηρούς περιορισμούς για την τοποθέτηση των γραμμών, την συμμετρία και την προοπτική.

• Οι γραμμές διαφυγής στις γωνίες κατευθύνουν το μάτι και βοηθούν τον παρατηρητή στην «περιήγηση» του χώρου.
• Επαναλαμβανόμενα στοιχεία όπως π.χ. σκαλοπάτια, φωτιστικά, κίονες, κάγκελα, διακοσμητικά κλπ. δημουργούν την αίσθηση του μοτίβου που υποδηλώνει τάξη και ευχαριστεί το μάτι.
• Η προσκόλληση στο φορμαλισμό δηλ. την επικράτηση συγκεκριμένων μορφολογικών στοιχείων εδώ λειτουργεί θετικά.
• Η αφαιρετικότητα είναι μια σίγουρη προσέγγιση – σε αντίθεση με την …πολυλογία δηλ. την παράθεση πολλών ετερόκλητων και όχι οργανωμένων στοιχείων.

Oι φακοί tilt and shift είναι η πιο “πολυτελής” λύση όταν θέλουμε να διορθώσουμε και τις γεωμετρικές παραμορφώσεις στα αρχιτεκτονικά.

Tips


• Oι ευρυγώνιοι αποτελούν την αγαπημένη επιλογή. Όμως το κάδρο περικλείει πολλά στοιχεία και γι αυτό επιβάλλεται μεγάλη προσοχή στη σύνθεση.
• Οι ευρυγώνιοι με διόρθωση (shift) μέσω πλάγιας μετατόπισης προσφέρουν ένα
βαθμό ελέγχου των παραμορφώσεεων. Είναι όμως δυσεύρετοι και ακριβοί.

 
©copyright design and developer 2016 - 2017 ©NikosT All rights reserved
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού