Tα συνηθισµένα λάθη - ©NikosT Photographer

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Tα συνηθισµένα λάθη

Συμβουλές

Φωτογράφοι είµαστε, λάθη κάνουµε. Ιδιαίτερα στα πρώτα µας βήµατα. Άλλοτε χαζά, άλλοτε σοβαρά. Συχνά χωρίς να το πολυσκεφθούµε. Το σφάλλειν ανθρώπινον, το φωτογραφίζειν όµως θείον. Προκειµένου να πετυχαίνουµε λοιπόν τις “θεϊκές” εικόνες που φιλοδοξούµε, ας έχουµε στο µυαλό µας ποιά είναι τα πιο κοινότυπα λάθη, που κατά κόρον παρατηρούνται στη καθηµερινή φωτογραφική πρακτική. Αναγνωρίζοντας στα επόμενα παραδείγµατα, είναι αρκετά εύκολο να διορθώσουµε τα στοιχειώδη λάθη και να επανέλθουµε πιο σωστοί και πιο δηµιουργικοί.
περβολικά Megapixel

Πήρα µια ρεφλέξ µε 24Megapixel. Τα χρειάζοµαι πραγµατικά;

Φέτος έχουµε διαθέσιµες ρεφλέξ µε 36Μegapixel και compact µε 18 Megapixel. Χρειαζόµαστε πραγµατικά αυτό τον “πλούτο”; Ή µήπως η τεχνολογία κάπου έχασε τη µπάλα;
Βεβαίως πρέπει να σηµειώσουµε σε παρένθεση ότι η ανάλυση δεν αποτελεί το µόνο κριτήριο πραγµατικής ποιότητας σε µια λήψη αφού παίζουν κρίσιµο ρόλο και άλλοι παράγοντες (ποιότητα οπτικών, µέγεθος pixel, A/D µετατροπέας και γενικότερα τα ηλεκτρονικά, το firmware µηχανής κλπ.)
Είναι λοιπόν σωστό να κυνηγάµε τα megapixel ή µπορούµε να αρκεστούµε στα λιγότερα;  Η ανάλυση έχει σχέση µε το µέγεθος της απεικόνισης και τη διακριτική ικανότητα του ανθρώπινου µατιού.
Λίγα χρόνια πριν αρκούµασταν σε οθόνες υπολογιστών µε ανάλυση 1024x768pixel (XGA) δηλ.0,7Megapixel.
Σήµερα, ο φωτογράφος θέλει να βλέπει και να επεξεργάζεται τις λήψεις του σε µόνιτορ µε High Definition αναλογίες πλευρών και ανάλυση τουλάχιστον 1920×1080 ή 1920x1200pixel. Αυτές αντιστοιχούν σε 2Megapixel και πάνω.
Οι απαιτήσεις ανεβαίνουν όταν αγγίξουµε τον τοµέα της εκτύπωσης. Με δεδοµένο ότι στο φύλλο του φωτογραφικού χαρτιού πρέπει να χωρέσουν αρκετές κουκίδες για να έχουµε την ψευδαίσθηση του συνεχούς τόνου και της ικανοποιητικής ευκρίνειας, οι περισσότεροι δέχονται (συµβατικά) την ανάλυση των 300dpi. δηλ. 300 κουκίδες ανά ίντσα (2,54εκ.) γραµµικά. Πηγαίνοντας στο µενού Image size του Photoshop µπορούµε να πάρουµε µια αίσθηση τι σηµαίνουν όλα αυτά και ας µην έχουµε ιδέα από µαθηµατικά.
Για παράδειγµα µια φωτογραφία για να τυπωθεί σε 30x45cm στα 300dpi xρειάζεται 18Megapixel και στα 60x40cm 32Megapixel. Aπό την άλλη µεριά µια µικρή υποχώρηση στην ανάλυση που δεν έχει και ιδιαίτερη επίδραση στην ποιότητα εικόνας, αυξάνει πολύ τις ωφέλιµες διαστάσεις εκτύπωσης. Παράδειγµα: µειώνοντας την ανάλυση στα 200dpi η διάσταση 30x45cm αρκείται στα 8 ΜP.

Ηθικό δίδαγµα
. Πριν αποφασίσουµε να αγοράσουµε φωτογραφική µηχανή χρήσιµο είναι να έχουµε προσδιορίσει πόσα Megapixel χρειαζόµαστε πραγµατικά. Ειδικά αν οι εκτυπώσεις µας πρόκειται να περιοριστούν στα απολύτως απαραίτητα δηλ. ως το συνηθισµένο Α4 τότε τα megapixel δεν αποτελούν προτεραιότητα.

Tips
Πολλά megapixel = µεγάλο µέγεθος αρχείων και άρα περισσότερος χώρος στην κάρτα µνήµης και τον σκληρό δίσκο του υπολογιστή.
Τα µεγάλα αρχεία εικόνας σηµαίνουν πιο αργή επεξεργασία στο PC.
Πάντα κεντραρισµένο θέµα;

Αν τοποθετείτε το κυρίως  αντικείµενο σταθερά στο κέντρο, µην αγνοείτε το νόµο των τρίτων…

Τελείως αυθόρµητα και χωρίς περίσκεψη αρκετοί πρωτόπειροι φωτογράφοι τείνουν να κεντράρουν το βασικό τους αντικείµενο. Το στήνουν δηλ. µόνιµα στο κέντρο του καρέ. Βέβαια, όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ακούσει ποτέ για το κανόνα των τρίτων και τη χρυσή τοµή. Δηλ. για τους βασικούς κανόνες αισθητικής που πρέπει να τηρούνται στην αρχιτεκτονική του καδραρίσµατος. Μια προσεκτική µατιά όµως αποκαλύπτει ότι η επίµονη όσο και άτεχνη τοποθέτηση στο κέντρο δείχνει αδυναµία, αδιαφορία και έλλειψη γνώσεων. Αντίθετα αν το κυρίως αντικείµενο π.χ. ανθρώπινη φιγούρα, δένδρο, κτήριο πάρει θέση εκτός κέντρου, στο δεξιό ή αριστερό τρίτο (κάθετα) ή στο πάνω ή κάτω τρίτο (οριζόντια) τότε η εικόνα αποκτά προσωπικότητα. Το βάρος σε ορισµένο άξονα προσελκύει πολύ πιο αποτελεσµατικά το ενδιαφέρον του παρατηρητή. Σε ένα ολόσωµο πορτραίτο πχ. η έκκεντρη τοποθέτηση δεξιά ή αριστερά συνήθως αντισταθµίζεται από την ύπαρξη ενός άλλου αντικειµένου που ισορροπεί τη σύνθεση. Το ίδιο ισχύει και για τα οριζόντια κάδρα.

Κεκλιµένοι ορίζοντες

Προσοχή στην ευθυγράµµιση

Συµβαίνει συχνά στα τοπία. Αποτελεί ίσως το πιο συνηθισµένο λάθος και παρατηρείται σε διάφορους βαθµούς. Από ανεπαίσθητη κλίση στο βάθος (πίσω πλάνο) ως γερµένους ορίζοντες που …µπατάρουν. Κατά διαστήµατα το έχουν πάθει και οι πιο προσεκτικοί φωτογράφοι. Μια στιγµή να µην συγκεντρωθεί κανείς, να µην δώσει σηµασία στο σύνολο της φωτογραφίας και την έπαθε. Δηλ. είναι εύκολο κανείς να δώσει όλη τη βαρύτητα στο κυρίως θέµα και στα άλλα στοιχεία του κάδρου, παραβλέποντας τον ορίζοντα. Κι όµως εκεί πέφτει το βλέµµα.

Τι κάνουµε λοιπόν; Πάντα προσέχουµε αν ο ορίζοντας είναι απόλυτα ευθυγραµµισµένος χωρίς κλίσεις δεξιά αριστερά.

Επειδή όµως το µάτι µας τη στιγµή της λήψης µπορεί να µην το αντιληφθεί, υπάρχουν διάφορα βοηθήµατα.

• Είναι αρκετά πιθανόν η ψηφιακή µηχανή µας να έχει δυνατότητα προβολής πλέγµατος (gridline). Ευθυγραµµίζοντας τον ορίζοντα µε µία από τις οριζόντιες γραµµώσεις, εξασφαλίζουµε την απόλυτα σωστή τοποθέτηση.

• Στο τοπίο, συνήθως η µηχανή τοποθετείται πάνω σε τρίποδο το οποίο πιθανότατα έχει και αλφάδι.

• Το πρόβληµα µπορεί να αντιµετωπιστεί στο στάδιο της επεξεργασίας, περιστρέφοντας και κροπάροντας.
Tips
Πριν πατήσουµε το κουµπί για λήψη, δοκιµάζουµε να τοποθετήσουµε το κυρίως αντικείµενο και σε διαφορετικές θέσεις.
Κεντραρισµένο θέµα = αµηχανία και έλλειψη πείρας
Το απλούστερο και συνάµα  αποτελεσµατικό βοήθηµα είναι το gridline
Δουλεύοντας µε τρίποδο ρίχνετε µια µατιά και στο αλφάδι

Μακρινές λήψεις

Πλησιάστε το θέµα. Θα βγάλετε καλύτερες φωτογραφίες
Οι πρωτόπειροι τείνουν να φωτογραφίζουν από την ίδια -σχετικά µακρινή- απόσταση γιατί αισθάνονται αµηχανία να πλησιάσουν ή γιατί κανείς

δεν… τους το έχει συµβουλέψει σχετικά για το σωστό. Έστω λοιπόν ότι φωτογραφίζουµε µια οµάδα ανθρώπων, π.χ. τους φίλους µας σε µια αναµνηστική πόζα. Αν δεν πλησιάσουµε αρκετά θα έχουµε µια µακρινή σύνθεση όπου οι άνθρωποι δεν θα έχουν την έµφαση που θέλουµε: θα απεικονίζονται µικροί και όχι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες. Το σχετικό µέγεθος σε αναφορά µε τα υπόλοιπα στοιχεία της σύνθεσης υποδηλώνει πόσο σηµαντικό είναι κάποιο στοιχείο που περιλαµβάνεται στο κάδρο. Γι αυτό ένα από τα βασικά µυστικά της φωτογραφικής επιτυχίας είναι να πλησιάζουµε. Να προσεγγίζουµε όσο περισσότερο µπορούµε το κεντρικό µας αντικείµενο χωρίς επιφυλάξεις. Να γεµίζουµε το κάδρο, να δίνουµε βάρος στο θέµα µας.

Ένας πολύ ωραίος τρόπος για να κατανοήσουµε τη σηµασία όσων προαναφέραµε είναι να πειραµατιστούµε µε ένα ευρυγώνιο φακό 28mm ή 24mm. Αρχικά φωτογραφίζουµε από τη στάνταρ απόσταση και µετά αρχίζουµε να πλησιάζουµε κάνοντας παραλλαγές στο ίδιο θέµα αφού έχουµε βρει ένα αντικείµενο προσοχής π.χ. ένα λουλούδι. Όσο µεγαλύτερο φαίνεται µε την σταδιακή προσέγγιση τόσο αλλάζει η αίσθηση της σύνθεσης και γίνεται πιο αξιοπρόσεκτη. Αντίθετα τα µακρινά πλάνα µε ένα σωρό αντικείµενα που κανείς δεν ξέρει σε ποιό από αυτά να δώσει σηµασία, µπερδεύουν τον παρατηρητή και τον κάνουν να προσπερνάει την εικόνα. Εκτός από τους ευρυγώνιους, τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τους στάνταρ και τηλεφακούς: πρέπει να είναι ευδιάκριτο ένα βασικό αντικείµενο προσοχής που να κεντρίζει το ενδιαφέρον και να το προσεγγίζουµε µε ισορροπία.
Tips
Δεν φοβόµαστε να πλησιάσουµε το θέµα µας
Tα µακρινά πλάνα είναι συνήθως αδιάφορα
Εκτός από την απόσταση φακού/θέµατος πειραµατιζόµαστε µε διάφορες οπτικές γωνίες κλπ.
Λάθος εστίαση

Kαδράρουµε, κλειδώνουµε το AF, τραβάµε, τελειώσαµε!

O φωτογράφος πρέπει να αισθάνεται και να δρα σαν πιλότος µαχητικού αεροπλάνου. Να µην πυροβολεί …όπου νάναι αλλά να συµπεριφέρεται συνειδητά. Όπως ο πιλότος αναζητεί το στόχο, τον κλειδώνει στο σκόπευτρο και εξαπολύει τα πυρά του, κάτι παρόµοιο πρέπει να κάνει και ο φωτογράφος. Πρώτα αποφασίzει για τα στοιχεία της σύνθεσης και µετά “κλειδώνει” στο κεντρικό τετραγωνάκι του Autofocus το αντικείµενο αναφοράς που φωτογραφίζει π.χ. πρόσωπο και συνθέτει ξανά ως προς το δεξιά/αριστερά ή πάνω/κάτω (Focus lock). Εναλλακτικά, µπορεί να εγκαταλείψει τον έλεγχο στο τελείως αυτόµατο σύστηµα εστίασης µε τα πολλαπλά τετραγωνάκια αλλά τότε δεν έχει τον έλεγχο αφού ο υπολογιστής αποφασίζει ποιο είναι το βασικό αντικείµενο. Αν λοιπόν αφήσουµε τα πράγµατα στην τύχη τους ίσως το AF δεν προτιµήσει το συγκεκριµένο αντικείµενο που εµείς έχουµε κατά νου (µερικά συστήµατα είναι ρυθµισµένα για να εστιάζουν στο πιο κοντινό αντικείµενο).
Tips

•    Προτιµάµε το κεντρικό σηµείο εστίασης

•    Μαθαίνουµε καλά το focus lock (είναι απλούστατο)

•   Αν τα πράγµατα δυσκολεύουν υπάρχει και η χειροκίνητη εστίαση (ειδικά αν έχουµε ρεφλέξ ή CSC)
Σηµεία ΑF

Oι σύγχρονες DSLR προσφέρουν τροµερή ευελιξία και ανάµεσα στα χαρακτηριστικά πολλαπλά σηµεία εστίασης. Μπορούµε να τα έχουµε όλα ενεργοποιηµένα, µερικά ή µόνον το κεντρικό. Ας έχουµε υπόψη όµως ότι το ανθρώπινο µάτι είναι πιο έξυπνο από τη µηχανή και δεύτερον ότι µε όλα τα AF points ΟΝ, παρατηρείται µια έστω ελάχιστη υστέρηση..

Θολές εικόνες

Κουνηµένα καρέ, αργές ταχύτητες κλείστρου & άλλοι ένοχοι
Πολλές φωτογραφίες πάνε χαµένες γιατί είναι θολές και κουνηµένες. Μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις το αντιλαµβανόµαστε εκ των υστέρων, όταν είναι αργά να επανορθώσουµε επαναλαµβάνοντας τη λήψη. Για να αποφεύγουµε παρόµοια λάθη πρέπει να είµαστε σε θέση να κατανοήσουµε τις αιτίες. Οι θολές φωτογραφίες µπορεί να οφείλονται:
Ι. Σε αργή ταχύτητα λήψης (χωρίς τρίποδο ή άλλο σύστηµα σταθεροποίησης)=όλο το καρέ θολό (Φωτ.2)
ΙΙ. Σε γρήγορα κινούµενο αντικείµενο= θολό το κινούµενο µέρος, κανονικά το υπόλοιπο (Φωτ.1)
ΙΙΙ. Αέρα που φυσάει και συµπαρασύρει δένδρα, φυλλωσιές κλπ. = θολές οι φυλλωσιές
ΙV. Σε κραδασµό στην επιφάνεια που εδράζεται ο φωτογράφος π.χ. πάνω σε βάρκα που ταλαντεύεται
V. Σε χρήση φακού µε µεγάλη εστιακή απόσταση = όσο πιο µεγάλος σε mm είναι ο τηλεφακός τόσο πιο γρήγορη ταχύτητα κλείστρου πρέπει να χρησιµοποιήσουµε για να παγώσουµε το θέµα
VI. Σε ελλιπή σταθερότητα του χεριού του χρήστη = αρκετοί φωτογράφοι δεν “αυτοσυγκεντρώνονται” και δεν κρατούν όσο σταθερά χρειάζεται τη µηχανή ή την αφήνουν γρήγορα.
Tips
Αν είναι δύσκολο να επαναληφθεί κάποια φωτογραφία, οπωσδήποτε επιβεβαιώνουµε ότι δεν είναι κουνηµένη κοιτάζοντας σε µεγάλη οθόνη υπολογιστή. Η µικρή οθόνη της φωτ. µηχανής λέει την αλήθεια για το θέµα και το χρώµα – για την ευκρίνεια πρέπει να τη δούµε στο 10x τουλάχιστον.

Low ISO/High ISO

Να ευαισθητοποιηθούµε στη ρύθµιση της ευαισθησίας…

Η έννοια της ευαισθησίας στην ψηφιακή φωτογραφία είναι µάλλον φευγαλέα και αφηρηµένη. Παλιότερα στην αναλογική εποχή αγοράζαµε φιλµ 100άρια, 400άρια κλπ. και συζητούσαµε για κόκκο κλπ. Οι σύγχρονοι φωτογράφοι, απαλλαγµένοι από τέτοιες έγνοιες, δεν δίνουν πολλή σηµασία αφού κατά κανόνα η µηχανή τους δουλεύει στο αυτόµατο. Και όµως, η παράµετρος “ευαισθησία” πρέπει να µας απασχολήσει: Ειδικά όταν φωτογραφίζουµε µε χαµηλό φωτισµό, τότε η συµπεριφορά του εξοπλισµού µας ως προς την ευαισθησία µπορεί να έχει πολλές διαφοροποιήσεις.

Πώς αντιλαµβανόµαστε την επίδραση της ευαισθησίας στην ψηφιακή εικόνα; Μόνον µε τον ψηφιακό θόρυβο που έχει συνιστώσες χρώµατος και φωτεινότητας (chrominace/luminance). Σε πολύ απλοποιηµένη γλώσσα ο ψηφιακός θόρυβος γίνεται αντιληπτός µε τη µορφή χρωµατικών κουκκίδων που δεν έχουν σχέση µε την πραγµατική πληροφορία. Μοιάζει δηλ. µε τον κόκκο των γρήγορων φωτογραφικών φιλµ. Θόρυβο παρατηρούµε όσο αυξάνεται η ευαισθησία (τα γνωστά ISO) ή µειώνεται ο περιβαλλοντικός φωτισµός ή και συνδυασµός των δύο. Όταν αφήσουµε τη µηχανή στο Auto ανεβάζει µόνη της ευαισθησία αν χρειαστεί (λιγότερο φως ή ανάγκη για πιο γρήγορες ταχύτητες κλείστρου) αλλά αυτό δεν ελέγχεται από το χρήστη. Στην πράξη το Auto ΙSO δεν τα πηγαίνει και τόσο άσχηµα στις περισσότερες περιπτώσεις. Εκεί που υπάρχει πρόβληµα είναι όταν ο χρήστης από άγνοια ή αφηρηµάδα αφήνει µια συγκεκριµένη τιµή ευαισθησίας, απρόσφορη για τις συνθήκες λήψεων π.χ. ξεχνάει τα ΙSO στα 1600.

Τί πρέπει να ξέρουµε

Ο ψηφιακός θόρυβος είναι χειρότερος στις compact γιατί έχουν µικρότερους αισθητήρες µε µικρά εικονοστοιχεία (pixel).
O θόρυβος γίνεται πιο εµφανής όσο ανεβαίνουµε την κλίµακα ευαισθησίας.
Το πρόβληµα παρουσιάζεται σε χαµηλό φωτισµό.
Η καλύτερη απόδοση σε ευκρίνεια και χρώµα είναι µε τη χαµηλότερη τιµή ευαισθησίας (συνήθως ISO 80-200). Όταν ανεβάζουµε τιµή ευαισθησίας ουσιαστικά ενισχύουµε το σήµα.
Τι πρέπει να κάνουµε
Δεν αφήνουµε τη ρύθµιση στο Auto ISO χωρίς λόγο.
Στην χειροκίνητη ρύθµιση επιλέγουµε την χαµηλότερη ευαισθησία που µας επιτρέπει να κάνουµε δουλειά.
Κάνουµε µια σειρά δοκιµαστικών λήψεων µε µέτριο και χαµηλό φως.
Αυξάνουµε διαδοχικά την ευαισθησία µέχρι το σηµείο που ο θόρυβος είναι εµφανής και ενοχλητικός. Φροντίζουµε να µην ξεπερνάµε αυτό το όριο.
Ορισµένα µοντέλα διαθέτουν περιοχές αυτόµατης ρύθµισης π.χ. 100-400, 100-800 (ISO Auto Range) µια λειτουργία που προσφέρει κάποιου βαθµού έλεγχο.
Tips
Προτιµήστε compact µε µεγαλύτερους αισθητήρες και/ή µικρότερες αναλύσεις
Οι αισθητήρες BSI CMOS έχουν καλύτερη συµπεριφορά στο θόρυβο
Δεν φωτογραφίζουµε µε υψηλή ευαισθησία αν δεν υπάρχει λόγος
Προτιµάµε manual ρυθµίσεις ευαισθησίας

Σελίδες: 1 Διαβάστε την δεύτερη σελίδα κάνοντας κλικ εδω 2




 
©copyright design and developer 2016 - 2017 ©NikosT All rights reserved
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού